List Darka

Chcę by problem jąkania pozostał już tylko wspomnieniem

(po turnusie Wisła, sierpień 2010)

Mam na imię Darek, mam 24 lata, z jąkaniem borykam się od dzieciństwa.

Jeśli dobrze pamiętam, niepłynność pojawiła się po raz pierwszy, gdy miałem sześć lat, podczas sprzeczki z kolegą. Początkowo nie stanowiło to dla mnie problemu, nadal odważnie brałem udział w rozmowach, czytałem w klasie, a nawet podczas pierwszej komunii świętej, występowałem w szkolnych przedstawieniach. Jednak z czasem moje jąkanie rosło, rosła też moja świadomość problemu, a większa świadomość równała się coraz silniejszemu jąkaniu. Mimo, że zwycięsko przeszedłem przez szkołę średnią i matury ustne, wspominam je jak horror.

Po pierwszym roku studiów podjąłem pierwszą w swoim życiu terapię, która niestety przez moje własne zaniedbania, a także nieporozumienia z terapeutami zakończyła się klęską. Zaczął się najgorszy rok w moim życiu, jąkałem się wszędzie i w każdej sytuacji, nie potrafiłem wydusić z siebie słowa. Wreszcie poczułem, że jest naprawdę źle i postanowiłem, że dam sobie ostatnią szansę.

Rozpocząłem poszukiwania specjalisty, w Internecie znalazłem stronę Doktora M. Chęćka i zdecydowałem się zadzwonić. Już po pierwszych wizytach w Katowicach poczułem się lepiej i pewniej. Kolejne spotkania, w czasie zajęć ze studentami, pozwoliły mi się przełamać, znowu mogłem spokojnie rozmawiać w większym gronie.

Nadszedł sierpień i rozpoczął się turnus. Czas spędzony w Wiśle wspominam bardzo miło. Poznane techniki i ćwiczenia pozwoliły mi poczuć się swobodnie, lekko i przyjemnie, a zajęcia socjoterapeutyczne w mieście, rozmowy telefoniczne dały pewność, że znowu mogę normalnie rozmawiać. Wymiana poglądów i spostrzeżeń na temat życia ze znajomymi z turnusu, utwierdziły mnie w przekonaniu, że warto się starać.

Po zakończonej terapii staram się jak mogę, by dalej czuć spokój o moją mowę. Pozbyłem się strachu związanego z telefonowaniem, „walczę” z językami obcymi i patrzę z nadzieją w przyszłość. Chcę by problem jąkania pozostał już tylko wspomnieniem.

Darek, uczestnik terapii w sierpniu 2010 r.