List Adama

To naprawdę działa!!!

Nie ma większego znaczenia skąd pochodzę i jak mam na imię. Wszędzie można spotkać „jąkałę" i mnie to uciążliwe przyzwyczajenie, ten niewygodny, wzbudzający śmiech i ironię nawyk dotknął.

Nie jestem osobą nieśmiałą, lubię zabierać głos. I właśnie tutaj pojawiał się problem, starałem się bardzo, aby moja wypowiedź nikogo nie dziwiła. A im bardziej się starałem, tym bardziej się jąkałem. Wszyscy znajomi chyba się do tego przyzwyczaili, ja poniekąd też. Nawet starali się pomóc, dopowiadając za mnie wyrazy - O RANY, JAK MNIE TO DENERWOWAŁO. Natomiast ludzie dla mnie obcy reagowali różnie: uśmiechali się starając pohamować wybuch śmiechu. Inni patrzyli szeroko otwartymi oczami udając, że

wszystko w porządku. Mógłbym wymienić jeszcze kilka sytuacji, ale po co. Wszyscy wiemy jak ludzie reagują.

W końcu postanowiłem coś z tym zrobić. I tutaj pojawiła się osoba która zmieniła moje podejście do jąkania. Mam na myśli dr. M Chęćka. Słyszałem, że pomaga ludziom, których dotknęło, spotkało to co mnie. Nie łatwo przekonać „jąkałę" do tego, że można się tego odzwyczaić. Przynajmniej tak było w moim przypadku, sam się zniechęcałem. Wmawiałem sobie - TO PRZECIEŻ NIEMOŻLIWE, JAK PO KILKUNASTU DNIACH MOŻNA COŚ ZMIENIĆ. Zdecydowałem się jednak na turnus terapeutyczny w Wiśle. A tam wszystko było inne od moich wyobrażeń terapii. To nie tylko dr. M. Chęciek, to także inni terapeuci prowadzący zajęcia. Co za tym idzie, jest tam mnóstwo zabawy, śmiechu, ale przede wszystkim bardzo dużo poważnej terapii, psychoterapii, socjoterapii itp., które pomagają się oswoić, a następnie zniwelować i usunąć uciążliwy nawyk „JĄKANIE".

Jeszcze nigdy nie widziałem tylu „JĄKAŁÓW" w jednym miejscu. Wspaniali ludzie, którzy przyjechali w tym samym celu, wszyscy wspierają się nawzajem. Z wieloma utrzymuję kontakt i mam nadzieję, że tak pozostanie. Nie będę pisał o krajobrazach, przecież każdy wie jak jest w górach (jest pięknie), ale jedzenie... Nie mogłem doczekać się na posiłek, poważnie, bardzo smaczne. Dalsze opowiadanie o turnusie nie ma sensu, bo można pisać i pisać.

Jestem bardzo zadowolony z tego co tam osiągnąłem, NIE JĄKAM SIĘ!!! Znajomi są pod wielkim wrażeniem moich postępów, a ci których nie znałem reagują zupełnie normalnie. Już nie robią dziwnych min, nie ma śmiechu, nie ma ironii, nie ma szyderstwa. Na razie trochę ciężko się do tego przyzwyczaić, ale myślę, jestem pewny, że przyjdzie to bardzo szybko. Jestem dumny z tego, że rozmawiam z ludźmi bez kłopotu. Że mogę powiedzieć wszystko, to co chcę. I nareszcie ludzie słuchają o czym mówię, a nie jak mówię. Jeśli tylko będę miał możliwość, będę tam jeździł.

Pozdrawiam - Adam.

A jeśli masz jakieś wątpliwości, pisz kiedy chcesz, odpowiem na pewno:

Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Województwo Śląskie, 14 września 2007 roku